Een jaar geleden lijkt als de dag van gisteren. Het begin van de introtijd. Voor veel mensen een bekend begrip, voor mij toen nog geheel onduidelijk. Intro. Waarvan? Waarop? En waar moest ik mij op voorbereiden? Doordat al velen mij waren voorgegaan leek het mij vrij onwaarschijnlijk dat het me fataal zou worden. Maar daar leken de verhalen wel op. Op KMT moest ik me maar vooral goed gedragen, goede literatuur meenemen – want ja, dan kom je bij het bestuur in een goed boekje te staan – en maar genoeg mensen leren kennen. Want dit zouden de ‘friends for life’ (*dit geleerd van een verstandig ouderejaars) moeten worden. Hierover zouden dan ook weer de eerste P&W’s, pater/materavonden en kringen gaan. Ook die begrippen waren voor mij een waar raadsel.

En toen kwam de eerste dag van mijn langverwachte KMT. De gespannen uurtjes hiervoor waren bij mij uitgebleven en een geheel warm onthaal wachtte me. Te laat en slecht voorbereid werd ik afgezet door een bezorgde vriend en strompelde ik op krukken het drassige veld door. Zonder koetjesrepen die we verplicht mee moesten nemen en met de shampoo nog in de tas.

Het was een feest. Culinaire hoogstandjes, douchen in de buitenlucht, uren op het veld staan in verband met een zogenaamd gaslek en vooral veel stille tijd waar ik toch wel erg van houd. En wat was ik blij toen bij de laatste dienst gezegd werd; Kom Maar Thuis! Ervan uitgaande dat ik nu naar huis mocht kwam ik er vervolgens achter dat dit geheel niet de bedoeling was van deze opmerking. Tja, zelfs aan de evangelische termen moest ik nog gaan wennen.

En toen kwam de eerste week binnen de vereniging. Een waar genot en tegelijkertijd een hectische week. Met voldoende aan 6 uur slaap was ik toen zeker gezegend.
Een terugblik van het hele afgelopen jaar zou leuk zijn, maar zou zeker meer dan één a 4-tje bevatten. Daarom zal ik niet langer uitwijden en afsluiten met een lichte bemoediging voor iedereen die dit jaar lid zal worden van onze prachtige vereniging. Na die eerste week begint je leven. Zal je veel leren, ontdekken en ondervinden. Zal je N.S.G. ‘jouw’ vereniging kunnen noemen en ben je daar nog trots op ook. Zelfs al snap je nog niets van sommige gewoontes, schreeuwsessies of formaliteiten (voorbeelden zelf in te vullen). Je hoort erbij.

En daarbij 1 troost; Tijd Maakt Kennis.

* Oké.. soms dan.