Ik ben net een beetje anders dan de meeste andere vrouwen. Ik ben niet snel geemotioneerd, ga geen chocola eten als ik ongesteld moet worden en kan goed autorijden. Niet dat ik me meer een man voel, daarentegen. Als iemand mij vraagt of ik liever een man had willen zijn is het antwoord duidelijk. Vattigdoezend keer liever een vrouw dan een man. Geen last van borsthaar, moeite doen om binnen de pot te plassen of me moeten bewijzen met een potje bier wegdrinken. Daarom; vrouw willen zijn? Lijkt me glashelder.

Dit was echter geheel niet waar ik het over wilde praten. Dat is dan wel weer typisch een vrouwenkwaaltje. Met andere woorden; dit pas goed in het profiel van vrouwen (aangezien we de laatste tijd toch graag over profielen praten). Een vrouw kan heel lang praten tot er echt een punt komt. Dit kan leuk zijn, irritant of gewoon lang duren. Laat ik dan ook niet in dit systeem vervallen en ook tot mijn punt komen.

De laatste keer dat ik echt geraakt was.
Het was 31 mei 2011, ik weet het nog zo goed. De societeit was vrij leeg. De zanger zei dat ik bij God mocht komen, en als ik dat zou doen dat ik dan zijn liefde kreeg. Die boodschap was voor mij mooi en het pianospel eronder deed zijn mentale werking goed. Maar de klap kwam pas bij het zingen van Amazing Grace. Een nummer dat voor mij een iets langer verhaal had.
Dit verhaal begon toen ik een aantal maanden geleden voor het eerst mijn voet over de drempel van het gehandicaptenhuis in Thailand zette. ‘The care villa’. Een gedeelte van het werk wat we daar deden was met deze verminkte mensen. Ik keek mijn vriend aan die geen benen en geen gezichtsvermogen meer had. Hij keek niet terug. We hadden niet veel gemeen, maar muziek was iets wat ons allebei bezig hield. Hij had een gitaar van een aantal jaren oud in zijn verminkte handen en speelde ongelofelijk goed. En hij prijsde de Heer. Zonder twijfel of vragen. Want Gods genade is amazing.

En zoals een echte vrouw betaamd groeiden bij mij de vragen met de minuut. En de tranen ook. Geluk bij een ongeluk was dat hij me toch niet kon zien. Maar dat terzijde. Toen hij uitgespeeld was, had ik de mogelijkheid om hem te vragen hoe hij zo lovend kon zijn naar God toe. Dat terwijl hij praktisch alles verloren had waar wij waarde aan hechten.
Het antwoord duurde even maar uiteindelijk antwoordde hij; ‘’ik kan mijn ogen echt op God richten’’.
Zoveel als een vrouw normaal praat, zo stil kreeg hij me met deze opmerking. Hij had gelijk.

Ik liep naar huis. Met stomheid geslagen. En het besef dat ik inderdaad beter mijn best moest doen om mijn ogen op God te blijven richtten. Beter mijn best moest doen om niet verblind te worden door de dingend die mij daarvanaf houden. En pas dan kan je met een oprecht hart zeggen;

Amazing Grace.
Geen twijfel over mogelijk.